Magia łączy - Rozdział 02 - Emisariuszka
Rozciąga się przede mną sponiewierane truchło trasy I-85, która wije się pomiędzy drzewami ku horyzontowi. Nad nią wisi bezchmurne, błękitne niebo, poprzetykane promieniami słońca. Jest dopiero szósta, a już zapowiada się na upalny dzień.
Zerkam do tyłu na dziesięciu najemników stojących przy Curranie. Kolorowa gromadka. Eduardo Ortego góruje nad wszystkimi oprócz Douglasa Kinga, który ma niemal dwa metry wzrostu, bary tak szerokie, że nie mieści się w standardowe drzwi oraz nogi jak pnie drzew. Douglas goli się na łyso, ponieważ uważa, że to dodaje pazura jego wyglądowi. Ponadto maluje sobie na czaszce i bokach twarzy symbole, które według niego są runami ochronnymi. To oczywiście ściema, co mu też powiedziałam, ale on ma to gdzieś i dalej mazia się czarną farbką kamuflażową. Stojąca obok niego niziutka Ella wydaje się być jeszcze mniejsza. Wygląda zupełnie zwyczajnie. Ma średniej długości, brązowe włosy i sympatyczną, ładną buzię, która pasuje raczej do gabinetu weterynarza lub kafeterii. Ludzie nie biorą jej na serio. Drobna i zaskakująco szybka Ella posługuje się wakizashi – i to dość skutecznie. Reszta najemników mieści się pomiędzy tymi dwoma przeciwieństwami; są szczupli lub napakowani, wysocy i niscy, część posługuje się bronią białą, a część dystansową. Stanowią elitarny zespół Currana; rdzeń, wokół którego buduje nową Gildię. Utworzył ów zespół, gdy przyjęliśmy zlecenie, którego nie wziął nikt inny w mieście. Nawet Czerwona Straż sobie odpuściła. Czwórka Jeźdźców, najlepsza podówczas grupa w Gildii, orzekła z miejsca, że to czyste samobójstwo. Curran i ja wzięliśmy to na siebie. Dołączył do nas Eduardo, a potem jakimś cudem znalazło się jeszcze dziewięciu szaleńców, którzy byli na tyle dobrzy, że nie odwalili kity w trakcie. Zrealizowaliśmy zlecenie i w ciągu jednej nocy podwoiła się ilość tych napływających, a rzeczona dziesiątka zyskała pewną reputację. To śmietanka naszych pracowników, którzy dodatkowo po tamtej robocie pójdą za Curranem w ogień. Mamy nieprzyjemne przeczucia co do tej rozmowy z Rolandem. Curran nie jedzie ze mną. Po pierwsze, dzięki temu negocjacje będą łatwiejsze. To nie będzie miła pogawędka, a biorąc pod uwagę, że mój narzeczony i jego przyszły teść spierają się o byle gówno, lepiej żebym sama to załatwiła. Po drugie, jeśli coś mi się stanie, tylko Curran może obronić miasto i ewentualnie mnie odbić. Wiem, że spróbowałby tego – przeistoczyłby się w bestię i pokierował swój zespół dzierżących broń maniaków na Lawrenceville, żeby uwolnić mnie z rąk ojca. Nie mogę do tego dopuścić, ponieważ sprawa zakończyłaby się tragicznie. Nachylam się do Currana i całuję go. Obejmuje mnie i ściska mocno przez chwilę. – No to jadę. – Będę czekał. – Baw się dobrze ze swoją Drużyną A. Bądźcie gotowi i nie zamordujcie nikogo pod moją nieobecność. – Nic nie obiecuję – odpowiada Curran. Dosiadam Cuddles. Łaciata oślica strzyże uszami. – Powiem tatulkowi jak ci przykro, że nie mogliście się spotkać. Eduardo parska śmiechem. Curran szczerzy zęby. – To jemu będzie przykro, jeżeli będę musiał do niego pojechać. – Hej, Daniels! – woła Ella. – Przywieź ciastka. – Skąd ci przyszło do głowy, że będą jakieś ciastka? – Kiedy ja odwiedzam rodziców, zawsze jakieś mają. Po zjedzeniu ciastek Rolanda pewnie zionęłabym ogniem. [A może lody na patyku?] – Zobaczymy – odpowiadam. Ruszam drogą. W czasach swej świetności I-85 była ogromną międzystanówką składającą się z sześciu zwykłych pasów oraz dwóch dodatkowych pasów szybkiego ruchy po obu stronach. Nawierzchnia pobocza skruszała na skutek nieustających ataków magii, przez co korzeniom łatwiej było podważyć asfalt, a potężna niegdyś autostrada jest obecnie leśną drogą. Okalają ją olbrzymie orzeszniki, klony i jesiony, które wojują o przestrzeń z gigantycznymi dębami obwieszonymi poroślami jak choinki. Upał jest nie do wytrzymania. Słońce smaży niemiłosiernie. Na dotarcie do Lawrenceville potrzebuję dwudziestu minut. Jeśli nie będę trzymać się cienia, zostanie ze mnie skwarek. Czego może chcieć Roland od Saimana? Drażni mnie mocno rozmyślanie o tej sytuacji. Stary cap wlazł na moje terytorium i porwał mojego człowieka. Niezależnie od panujących pomiędzy nami stosunków, Saiman jest mieszkańcem Atlanty. Cała jestem zjeżona. Można by pomyśleć, że ze zwykłej przyzwoitości ojciec nie będzie wykręcał mi takich numerów na dwa tygodnie przed ślubem. Jeszcze nie kupiłam kiecki. Byłam trzy razy na zakupach specjalnie w tym celu, ale nie znalazłam nic odpowiedniego. Zza grubego jesionu wyłania się Derek. Jak zwykle porusza się z płynną gracją zmiennokształtnego. Jest tuż po dwudziestce, ma szerokie ramiona oraz twarz, na której życie mocno odznaczyło swe piętno. U niektórych zmiennokształtnych od razu widać, do jakiego gatunku należy ich zwierzęca część. Nawet pozostając w ludzkim ciele Derek wygląda jak wilk. Drapieżny, samotny, bystry wilk. – Zaczynałam się zastanawiać, gdzie się podziewasz. Wilkołak wzrusza ramionami. – Zrobiłem zwiad - gruby, groźny i szorstki głos pasuje do jego osobowości. – No i? – Nie ma patroli aż do Lawrenceville. Nie wiem, czy to dobrze – bo nie będę musiała nikogo zastrasza lub zabijać – czy źle, bo ojciec uznaje mnie za tak nieszkodliwą, że olewa wystawianie straży. – Masz minę, jakbyś chciała kogoś ukatrupić – zauważa Derek. – A to normalnie tak nie wyglądam? – Nie aż tak. – To pewnie dlatego, że ojciec wystawia moją cierpliwość na próbę, a ta już mi się kończy. Nie zatrzymuję się, a wilk truchce obok. – Curran powiedział mi o ostatnim Konklawe. – Mhm. – Dlaczego Nick tak cię nienawidzi? – Znasz historię o mnie i Voronie? Wiesz, że Voron wychowywał mnie po tym, jak Roland zamordował mamę? Derek przytakuje. – Z każdym razem gdy zjawialiśmy się w okolicach Atlanty, Greg Feldman nas odwiedzał. Wydało mi się to dziwne, gdy podrosłam, bo Greg był rycerzem-wróżbitą, a Voron trzymał się z daleka od Zakonu. Spytałam kiedyś o to Vorona. Powiedział mi, że mama, Greg oraz jego była zona, Anna, byli niegdyś przyjaciółmi. Potem, po śmierci Vorona, Feldman został moim opiekunem. Czasem zabierał mnie do domu Anny. Na początku mnie nie lubiła. Jest jasnowidzką. Zastanawiałam się kiedyś, dlaczego zerwała kontakt, ale teraz to rozumiem. – No dobra, ale co ma do tego Nick? – Kiedy d’Ambray mordował rycerzy w ich tutejszym oddziale, Nick ujawnił się. Maxine zwróciła się do niego per „Feldman”. Po wszystkim poprosiłam Jima, żeby go sprawdził. Okazało się, że Nick jest synem Grega. Derek marszczy brwi. – Nie wiedziałaś, że twój opiekun ma syna? – Nie. Greg zajmował się mną zaledwie kilka lat. Ani on, ani Anna nigdy nie wspominali o synu. Nie widziałam zdjęć, nie słyszałam jego imienia w rozmowach. Po odkryciu Jima zadzwoniła do Anny. Myślałam, że Greg i Voron byli przyjaciółmi. Mam zdjęcie zrobione wspólnie całej czwórce. To była ściema. Znali się, ale nie przyjaźnili. Kalina pracowała krótko dla Zakonu przed poślubieniem Rolanda. Poznała tam Grega, a ten się w niej zakochał. Nie krył tego przed Anną, ale ze względu na to, że Nick miał dopiero dwa latka, postanowili nie rozwodzić się. Mam odnowiła znajomość z Gregiem, gdy uciekała wraz z Voronem przed moim ojcem. Byłam wtedy niemowlęciem. Greg odszedł od Anny, gdy dowiedział się o śmierci Kaliny. Nick miał sześć lat. – Nie rozumiem – wtrąca Derek. – Po co odchodził, skoro Kalina już nie żyła? – Nie wiem. Nie mam pojęcia, co roiło się Gregowi w głowie. Może zdawało mu się, że pozostając z inną kobietą zdradza pamięć mojej matki. Vorona i Grega nie łączyła przyjaźń, a żałoba po wspólnej ukochanej. Anna i Greg wspólnie wychowywali Nicka, ale ten złożył podanie o przyjęcie o przyjęcie do szkoły z internatem, gdy miał dwanaście lat. To była Kwatera Giermków – szkoła z internatem pomyślana jako placówka przygotowawcza przed wstąpieniem do Akademii Zakonu. Nick dostał się i nigdy już go więcej nie zobaczyli. Według słów Anny mocno ich nienawidził. Gdy Nick przystąpił do Krzyżowców, Grega poproszono o usunięcie wszelkich śladów istnienia syna – dla bezpieczeństwa rycerza i jego rodziny. No i w końcu Nick zaczął pracować pod przykrywką. Spędził dwa lata z d’Ambrayem. Podsumowując, moja matka rozbiła małżeństwo jego rodziców, a przez mojego ojca musiał znosić różne okropieństwa, czynione jemu i innym. Ma wiele powodów, żeby nie darzyć mnie sympatią. – Rozumiem, że może być zły na swoich lub twoich rodziców, ale ty byłaś dzieckiem. Wzdycham. – Może gdybym była córką kobiety, którą jego ojciec kochał albo przybranym dzieckiem, które go zastąpiło, albo córką Rolanda, to Nick jakoś by to przełknął. Niestety jestem tym wszystkim naraz. Feldman przeboleje to lub nie. Mam to gdzieś. Prawdę powiedziawszy trochę mnie to obchodzi. Nick podpada pod kategorię „starszy brat”. Drzewa rozstępują się, dając pola trawiastej przestrzeni, po której stara autostrada prowadzi wprost do niewysokiej, przysadzistej wieży. Wygląda, jakby miała jeszcze ochotę sporo urosnąć. Dookoła niej nabiera kształtu forteca. Jej mury są już w trzech czwartych ukończone. Kurwa. – Zdawało mi się, że zgodził się zaprzestać budowania przy naszej granicy – mówi Derek. – Zgodził się nie kontynuować budowy wieży. Przystaliśmy na dokończenie rezydencji. – To nie jest rezydencja, tylko forteca. – No przecież, kurwa, widzę. W dodatku zbudowana w niesłychanie szybkim tempie. Trzy miesiące temu były tu zaledwie fundamenty. Teraz widać prawie ukończony mur, a za nim główny budynek i towarzyszące mniejsze zabudowania. Z gzymsów zwisają powiewające na wietrze krwistoczerwone chorągwie. Ładnie się tu urządził. Z zagajnika wyjeżdża szybko ktoś na koniu. Owa osoba trzyma błękitną chorągiew. Wszędzie rozpoznam tego konia. To Peanut. Julie galopuje na niej wprost do zamku Rolanda. Powiedziałam jej dziś rano, gdzie się wybieram i przykazałam zostać w Cutting Edge. Ale nie, musiała się tu przywlec i czekać, aż się zjawię, żeby zrobić dramatyczne wejście. Za jakie grzechy? – Zamorduję ją. – Jest Twoją emisariuszką – stwierdza Derek. – A to twoje barwy. Błękit oznacza człowieka. Moim czym? Derek teatralnie daje krok w bok. Gapię się na niego. – Jakby miał ci głowa eksplodować – wyjaśnia usłużnie. – Zamknij się już. Wilk chichocze chrapliwie. Jasne. Ojciec w tej nowej epoce miał dwóch generałów. Pierwszy z nich, Voron, opuścił służbę, żeby mnie chronić, bo moja mama przekonała go dzięki swej magii, że jest w niej beznadziejnie zakochany. Drugim był Hugh d’Ambray, który podczas szkolenia służył Rolandowi jako Emisariusz. Według słów Vorona tak to się odbywało tysiące lat temu, zanim magia zginęła ze świata, a utworzone przez Rolanda magiczne imperium runęło w gruzach. Najpierw zostaje się emisariuszem, a potem generałem. Nie rozmawiałam o tym z Julie. Pewnie wciąż ucina sobie pogawędki z Rolandem. Nie wiem, jak to robią, a kiedy zapytałam ją kilka tygodni temu o to, wyparła się wszystkiego. Skłamała. Zgrzytam zębami. Nic dobrego nie wyniknie z rozmów Julie z Rolandem. On sączy truciznę w jej duszę. Przyłapałam ich raz i zrobiłam co się dało, by przestała. Logika, tłumaczenie, serdeczne prośby, groźby, kary – nic nie zdało egzaminu. Nie podziała nic oprócz bezpośredniego rozkazu, ale nie chcę posuwać się tak daleko. Poza tym ów bezpośredni rozkaz musiałby być tak sformułowany, żeby nie dało się go obejść. Pewnie musiałabym wynająć Barabasa, żeby mi go napisał. Julie rozmawia z moim ojcem, a ja nic nie mogę z tym zrobić. Ojciec włazi na moje terytorium i dręczy mnie – i tego też nie umiem powstrzymać. A teraz Julie wjeżdża do jego „rezydencji”, żeby ogłosić moje przybycie. Unoszę głowę i prostuję się w siodle. Cuddles wyczuwa mój nastrój przechodzi w cwał. Derek puszcza się za nami biegiem. Porozmawiam sobie z córką po powrocie do domu. Nie potrzebuję emisariuszki, ale nie zostawię jej tam długo bez wsparcia. Wjadę do tego jebanego zamku, jakby każdy mój ruch był poprzedzony taką pompą – włącznie z fanfarami i sztandarami. Przy wjeździe do zamku stoi czwórka strażników w skórzanych zbrojach. Wszyscy są schludni, ponurzy i wyglądają jakby ktoś znalazł psy bojowe, nadał im ludzkie kształty i wytrenował na perfekcyjnych żołnierzy. Pochylają głowy i witają mnie chórem: – Sharrim. Świetnie. Zapowiada się na wspaniałą wizytę. Wjeżdżam na dziedziniec i schodzę z konia obok Julie, która stoi w pozycji „spocznij” i trzyma tę głupią chorągiew. Obok niej stoi nieduży stojak. Przynieśli jej jebany stojak na sztandar. Podchodzi do nas mężczyzna i przyklęka. Widziałam go już wcześniej. Jest po pięćdziesiątce, ma siwe włosy i wygląda na człowieka, który spędził całe życie na walce. Lubię kiedy ludzie klękają w takim samym stopniu jak leczenie kanałowe i babranie się w ściekach. – Zaszczycasz nas swoją obecnością, Sharrim. Sharrum już został poinformowany o twojej obecności. Nie posiada się z radości. A jakże. – Dziękuję za tak serdeczne powitanie. – Mogę ci czymś służyć? – Nie, dziękuję. Mężczyzna wstaje i z wciąż pochyloną głową oddala się o kilka metrów i tam staje. Obsadzeni na murze żołnierze starają się nie gapić. Z bocznego budynku wychodzi jakaś kobieta. Zauważa nas, obraca się na pięcie i wraca do środka. – Masz szlaban – syczę do Julie. – I tak nie mam życia towarzyskiego – odpowiada szeptem Julie. – Barabas dzwonił, zanim wyszłam z domu. Powiedział, żebyś działała w granicach rozsądku. Barabas zawsze to powtarza, gdy jadę na spotkanie z ojcem. Jeśli posunę się za daleko, wyniknie z tego wojna. – Gdzie jest Barabas? – U siebie. Christopher miał załamanie nerwowe i spalił książkę. To nie trzyma się kupy. Christopher uwielbia książki. Są dla niego skarbem i sposobem na ucieczkę od rzeczywistości. – Którą? – „Mitologię według Bullfincha”. Co mogło go tak zdenerwować w pisaninie Bullfincha? Z małej bocznej wieży po prawo wychodzi para ludzi. Mężczyzna nosi pomimo upału płaszcz, na który naszyto różne badziewie – od rzemyków po futro. Zapewne za każdym razem, gdy płaszcz się rozdarł, używał prowizorycznej łaty, z tego co akurat było pod ręką. Szczególnie jedna z tych łat mi się nie podoba. Twarz ma zbyt gładką jak na człowieka, rysy idealne, a wewnętrze kąciki czarnych oczu opadają do dołu. Włosy ma obcięte krótko i potargane, jakby nie czesał się od paru dni, ale są czarne jak smoła i wyglądają na miękkie. Jest ogolony, ale nie wygląda schludnie. Jego skóra ma dziwny, oliwkowy odcień. Zwykle kiedy mówi się o oliwkowej skórze, ma się na myśli brązowo-złocisty z dodatkiem oliwkowego. U niego jest bardziej nasycony zielenią. Z nad ramienia wystaje rękojeść miecza owinięta fioletowym sznurem. Ten sam kolor widać pod płaszczem. Obok stoi wyższa od niego kobieta o ciemnej skórze i szerokich ramionach. Na czarny strój wojskowy założyła kolczugę. W dłoni dzierży wielki młot. Ciało pod tą kolczugą jest szczupłe: płaska pierś, twarda talia, wąskie biodra. Same mięśnie. Włosy ma splecione w krótkie dredy i spięte z tyłu. Jej oczy skrywają okulary przeciwsłoneczne. Ma grube, ale ładne rysy twarzy – i całkiem ludzkie, choć wygląda jakby mogła przebić się przez ścianę gołymi rękami. Zwiewna, fioletowa apaszka powiewa u jej pasa. – Na murze, para po prawej stronie – szepczę. Derek i Julie patrzą na wprost, ale wiem, że zauważyli ich. – Facet ma ludzką skórę przyszytą do płaszcza. Jeśli sprawy nie potoczą się gładko, ta dwójka może stanowić problem. Dwanaście metrów nad nami drzwi wieży otwierają się i na kamienny balkon wychodzi mój ojciec. Magia przywiera do niego na wzór postrzępionego płaszcza. Zwija ją jak najszybciej się da, ale i tak wyczuwam jego moc. Przerwaliśmy mu w czymś. – Kwiatuszku! – Ojcze. I proszę. Nie zadławiłam się tym słowem. – Dobrze cię widzieć. Schodzi do nas po schodach. Wygląda jak ucieleśnienie marzeń każdej sieroty. Ze względu na mnie przybrał wygląd osoby, która mogłaby mieć dwudziestoośmioletnią córkę. Dodał włosy przyprószone siwizną i maleńkie zmarszczki w kącikach oczu i przy ustach. Wystarczająco, żeby sugerować doświadczenie. Jednak porusza się jak młodzieniaszek. Odziane w jeansy i szarą tunikę z podwiniętymi rękawami ciało mogłoby należeć do najemnika, który jak ulał pasowałby do zespołu Currana. Do tego ta święta twarz. Z oczu bije dobroć i mądrość. Zwiastują wiedzę i władzę, a w tej chwili jaśnieją ojcowską miłością. Każdemu dziecku zdawałby się wspaniałym ojcem – opiekuńczym, cierpliwym, uważnym, surowym tylko gdy zajdzie taka potrzeba (i tylko dla dobra dziecka), a ponadto dumnym z każdego jego osiągnięcia. Gdybym spotkała go w wieku piętnastu lat, gdy umarł Voron, a mój świat się posypał, nie oparłabym się, pomimo że Voron wpajał mi nienawiść do Rolanda. Byłam wtedy samotna i spragniona ludzkiego ciepła. Julie jest sierotą. Ma teraz Currana i mnie, ale jesteśmy jej drugą, niekoniecznie bezwarunkowo kochaną, rodziną. Wpatruję się w tę fasadę ojcowskiej miłości i żałuję, że nie mogę odseparować Julie od tego potwora. Gdyby życzenia mogły się spełniać, ten zamek byłby już jedną wielką kupą gruzu. [Tak, proszę :D] – Jadłaś już? Każę coś podać. Znalazłem wspaniały przepis na curry. Jasne, zjedz przepyszne, magiczne curry w domu owianego legendą czarodzieja, który pragnie podbić świat. Pewnie. – Dziękuję, nie jestem głodna. – No to chodź ze mną. Chcę ci coś pokazać. Zerkam na Dereka i delikatnie kręcę głową, dając mu do zrozumienia, żeby został na miejscu. Wilk kiwa głową. Daję Julie znak, żeby poszła ze mną. Dziewczyna stawia sztandar w stojaku i rusza za mną, ale trzymając dystans. Rozmowa z ojcem nie będzie przyjemna, obnaży brzydkie cechy Rolanda i warto, żeby mała była tego świadkiem. Idziemy z ojcem przez dziedziniec i wspinamy się schodami na mur. Teren na lewo przecina skomplikowana siatka rowów, która okala zamek nieregularnym półksiężycem. Po bokach usypano pagórki piasku oraz gładkich, różnokolorowych kamieni. Próbuję wyobrazić sobie, jak wyglądają zarysy tych kanałów z góry, ale nie przypominają mi niczego znajomego. Jeśli to plan zaklęcia, to musi być ono piekielnie skomplikowane. Jakie zaklęcie wymaga piasku i kamienia? Czy Roland buduje kamiennego golema? Wnioskując z ilości materiału to będzie prawdziwy kolos. Ale dlaczego używa kamyków, a nie wyciosa go ze skały? Może to zaklęcie przyzywające. Ale w takim razie co ojciec przyzywa, że potrzebuje na to terenu o powierzchni dwudziestu boisk futbolowych? – Postanowiłem założyć ogród wodny. Aaa. – Opowiadałem ci o ogrodach wodnych w pałacu, w którym spędziłem dzieciństwo. Chcę, żeby moje wnuki też miały szczęśliwe wspomnienia. [Jasne :P] Przebłysk z przeszłości powraca z ogromną siłą: mój ojciec na trawiastym wzgórzu; odbiera mi dziecko, a ja krzyczę. Ujrzałam tę wizję w umyśle djinna. Choć nie był wiarygodnym źródłem wiedzy, wiedźmy potwierdziły jego przewidywania. Jeśli… Nie. Kiedy urodzi się nasz syn, Roland będzie próbował go nam odebrać. Chwytam tę myśl i nie pozwalam jej odbić się na mej twarzy. – Zmieniamy kierunek biegu rzeki. Klimat jest tu odpowiedni, a z niewielką pomocą magii zamienię to miejsce w mały raj. Co o tym sądzisz? Otwórz usta i powiedz coś, Kate. No wyduś choć dwa słowa. – Zapewne będzie tu pięknie. – Owszem. – Jak sądzisz, czy babcia chciałaby to zobaczyć? Dziug. Dziug. Dziug. – Lepiej zostawić ją w spokoju. – Ona cierpi. Samotna i uwięziona w kamiennym sześcianie. |
Roland wzdycha.
– Na pewne sprawy nic nie można poradzić. – Nie boisz się, że ktoś ją uwolni? Ktoś, czyli na przykład ja. – Jeśli ktoś będzie próbował dostać się do Mishmaru, będę o tym wiedział. Udam się tam, by powstrzymać tę osobę, a ona nigdy stamtąd nie wyjdzie. Dzięki za ostrzeżenie, tatku. – Twoja babka nie jest żywa, Kwiatuszku. To żywioł, nawałnica bez osobowości. Nie wiadomo, jakie by poczyniła szkody będąc na wolności. Aha. Jasne. Pochowałeś ją z daleka od ukochanej ojczyzny, bo jest zbyt niebezpieczna. Ruszamy dalej po murze, z wolna okrążając wieżę. – Jak idą przygotowania weselne? – Znakomicie. Jak idzie podbijanie świata? – Nie narzekam. Chyba już wystarczy tej wymiany uprzejmości. Jeśli pozwolę mu kierować rozmową, nigdy nie odzyskam Saimana. – Sprowadzono tu mieszkańca Atlanty. Przyjechałam go zabrać. – Och – kiwa głową Roland. Skręcamy za róg i kątem oka widzę twarz Julie. Patrzy na pustą przestrzeń za wschodnią stroną muru. Ma wytrzeszczone oczy i jest bladziutka. Zerkam tam. Widać tylko przepiękną, szmaragdową trawę. Julie wpatruje się w nią z przerażeniem. Na pewno widzi coś więcej niż ja. Nie zatrzymujemy się. Nie przesadzać. Być uprzejmą. – Porwałeś Saimana. – Zaprosiłem go w gościnę. Wyciągam z kieszeni zdjęcie zmaltretowanego Saimana i podaję je ojcu. Zerka na nie. – Być może „gość” to za dużo powiedziane. – Nie możesz porywać mieszkańców Atlanty według swojego widzimisię. – W rzeczy samej mogę. Nie robię tego, ponieważ zawarliśmy porozumienie, ale to z pewnością leży w mojej mocy. Otwieram usta, żeby zaprotestować, ale zaraz je zamykam. Zatrzymujemy się na kwadratowym rozszerzeniu muru, które jest pewnie podstawą do budowy bocznej wieży. Po prawej stronie na dole z krzyża zwisa mężczyzna. Jest zakrwawiony, ma rozdarte ubrania i obitą twarz. Jest przywiązany. Można by pomyśleć, że nie żyje gdyby nie to, że wpatruje się w Rolanda prowokująco. – Ojcze! – Tak? – Ukrzyżowałeś człowieka. Roland zerka w tamtym kierunku. Twarz mu pochmurnieje. – Owszem. Julie ma taką sama minę, gdy zdaje jej się, że upiekło jej się podkradanie piwa z beczki, ale potem przypomina sobie, że zostawiła pusty kufel na biurku. Tatunio zapomniał o facecie, którego akurat powoli zabija. Julie zerka do tyłu na pustą równinę. Chyba dość się już napatrzyła. Czas wyekspediować ją do wyjścia. – Chcę porozmawiać z ojcem na osobności – zwracam się do niej. – Zaczekaj z Derekiem. Dziewczyna pochyla głowę, odwraca się i odchodzi. – Powinnaś bardziej w nią wierzyć – krytykuje mnie Roland. – Wierzę w nią tyle, ile trzeba, nie zapominając przy tym, że ma dopiero szesnaście lat. – Wspaniały wiek. Niesie tyle możliwości. Możliwości, o których ty nie masz prawa rozmyślać. – Czym zawinił ten człowiek? Roland wzdycha. – Zrobił coś tak okropnego, że aż musisz go za to torturować? Roland patrzy w ślad za Julie. – Kłopot z generałem jest taki, że stanowisko to z natury jest obarczone skazą. Generał, który nie potrafi zagrzać ludzi do walki, jest bezużyteczny, ale by być dobrym dowódcą, musi zdobyć zaufanie i lojalność podwładnych. Gdy siły zbrojne ruszają na pole walki ze świadomością, że mogą polec, zwracają swe oczy ku generałowi, a nie królowi, który za nim stoi. Prędzej czy później ich oddanie zaczyna płynąć dwoma strumieniami. Porzucają króla i opowiadają się za człowiekiem, który przelewał z nimi krew. Ojciec spogląda na nędzną namiastkę człowieka na krzyży. – To podwładny d’Ambraya? – Tak. – Co zrobił? – Odmówił wykonania rozkazu. Kazałem mu coś zrobić, a on powiedział, że jest żołnierzem, a nie rzeźnikiem. Hipokryzja tej pseudo-moralnej postawy polega na tym, że gdyby otrzymał ów rozkaz od Hugh, zapewne by go wykonał. Przypomniałem mu zaledwie, że żyje dzięki mojej dobrej woli. Rozkazał przywiązać go do krzyża, żeby umierał dłużej. – To barbarzyństwo. Roland odwraca się do mnie z nikłym uśmiechem na twarzy. – Nie. Barbarzyństwo występuje w towarzystwie szybkiej śmierci. Okrucieństwo charakteryzuje człowieka cywilizowanego. Mam tu oddział stu Żelaznych Psów. To wspaniała lekcja poglądowa, wspierająca morale. Cały Nimrod. Nie zna granic nikczemności, gdy idzie o realizowanie celów. – Ile on tam wisi? – Pięć dni. Już powinien umrzeć, ale podtrzymuje się przy życiu swoją magią, choć przecież bardzo cierpi. Wola przetrwania to fascynująca rzecz. Mam ochotę zejść tam i zdjąć go z krzyża. Nie jestem dobrą osobą. Bywam okrutna. Zdarzało mi się karać ludzi szablą, ale nawet w najgorszym przypadku owa kara trwała zaledwie minuty. Mężczyzna na krzyżu znosi męki od kilku dni. Nieważne, że Żelazny Pies był człowiekiem d’Ambraya. Istnieje granica pomiędzy dobrem a złem, której się nie przekracza. Wzajemna niechęć nie ma tu znaczenia – chodzi o dobro i zło. – A co jeśli Hugh powróci? – Nie zrobi tego. Oczyściłem go. – Że co? – Co się dało z własnej, nieprzymuszonej woli, można odebrać. Przeciąłem łączącą nas więź. Wciąż nosi w sobie krew naszej rodziny i korzysta z wynikających z tego przywilejów. Nie mogę mu tego odebrać bez pozbawiania go życia. Niemniej więź została zerwana. Światło jego daru nie jest mi już drogie. Włos jeży się na głowie. Ojciec ma gdzieś d’Ambraya. – Uczyniłeś go na powrót śmiertelnym. – Tak. Nawet biorąc pod uwagę jego zdolność uzdrawiania, nie spodziewam się, żeby przeżył następne sto lat. – Czy on jest tego świadom? – Oczywiście. D’Ambray spadał z niszczycielską siłą na wybrane przez Rolanda cele. Zostawiał po sobie popioły i krew. Potem zjawiał się mój ojciec, żeby poskromić swego okrutnego i brutalnego generała, a ofiary Hugh cieszyły się na tę zmianę, bo wszystko jest lepsze niż d’Ambray. Hugh żył dla Rolanda, a ten wyrzekł się go i opuścił. Nienawidzę d’Ambraya, ale rozumiem go. Był narzędziem w rękach Rolanda, podobnie jak ja w rękach Vorona. Mój przybrany ojciec wybierał cel, a jak zabijałam nie zadając pytań, a co gorsza bez refleksji. Uwolniłam się z tej matni dzięki śmierci Vorona – i po latach niezależnego życia. Dobrze wiem, jak boli odrzucenie ze strony człowieka, którego traktowało się jak ojca. Myślałam wtedy, że Voronowi zależało na mnie. Gdy dowiedziałam się, że szkolił mnie tylko po to, by moją śmiercią zadać ból Rolandowi, prawie się załamałam, choć Voron nie żył już wtedy od niemal dekady. – Byłeś dla niego wszystkim. Popełni te odrażające zbrodnie dla ciebie, a ty ograbiłeś go ze swej miłości, a przecież na tym najbardziej mu zależało. – Hugh jest nieprzydatnym zabytkiem. Jego życie było serią nieskomplikowanych zadań, aż w końcu okazało się, że nie nadaje się do niczego innego. A czyja to zasługa? – Wziąłeś go z ulicy. Wychowano go dokładnie tak, jak chciałeś. – Miał potencjał – zauważa Roland z nostalgią w głosie. – Tyle magii. Był jak lśniący klejnot. Stopiłem go i przekułem w miecz. Masz rację, to nie jego wina. Niemniej nie da się zaprzeczyć, że świat idzie do przodu. Niektóre miecze mogą zostać uformowane tylko raz. Lepiej zacząć od nowa. Julie. Ona też jaśnieje jak meteor. Jest młoda i można ją ukształtować; złamać i przekuć na nowo. Nie dostaniesz jej, ty pierdolony dupku. Nie dostaniesz. Z trudem wyduszam spomiędzy zaciśniętych warg następne zdanie. – Okazałbyś serce, gdybyś go po prostu zabił. Uśmiech Rolanda nie gaśnie, ale na chwilę znika ciepło z jego oczu i widać w nich lodowatą stal. – Nie jestem dobry, córko. Jestem sprawiedliwy. Muszę się stąd wynosić, zanim zrobię coś głupiego. Niestety muszę jeszcze odzyskać Saimana i uniknąć wojny. – Zwróć mi Saimana. – Lodowy olbrzym z własnej, nieprzymuszonej woli opuścił granice twego miasta. Moi ludzie nie naruszyli ich ciągłości. Czyli zasadzili się na niego i przydybali w trakcie podróży. Kurwa. – To nie ma znaczenia. Mieszka w Atlancie. Tam też prowadzi interesy, posiada nieruchomości oraz zatrudnia ludzi. No i płaci podatki. Należy do mnie. – Przecież nawet go nie lubisz – mruży oczy Roland. – Co ci zależy? – Chodzi o zasadę. Zrobiłabym to samo nawet dla nieznajomego, o ile jest z Atlanty. Zwróć mi mojego lodowego olbrzyma, ojcze. – Bo co? – Albo będę sama musiała go odzyskać. Nie porzucam swych ludzi. – Nie znoszę, gdy się sprzeczamy – Roland przechyla głowę. – Może w zamian zaoferuję ci życie tamtego człowieka – wskazuje krzyż. – Powiedzmy, że to nagroda pocieszenia. Widzę, że trapi cię jego los. Możesz zabrać zastępcę Hugh, córko, i uczynić z nim, co zechcesz. – Dziękuję. Wezmę go, skoro tak nalegasz. Jednak i tak chcę mojego lodowego olbrzyma. – Nie stawaj przeciwko mnie, Kate. Wystarczy, że stąd odejdziesz. Łamie wszystkie obietnice, gdy tylko mu wygodnie. Mam ochotę wykrzyczeć mu to w twarz. Wrzaskiem nie osiągnę nic oprócz zaostrzenia konfliktu. – Nie ma mowy. Roland wzdycha. – Nie pozostawiasz mi wyboru – tłumaczę. – Zgodnie z twoją logiką każdy mieszkaniec mojego terenu może zostać bezkarnie zaatakowany, gdy tylko wyściubi nos poza jego granicę. Skoro zainstalowałeś się tuż przy owej granicy, oznacza to, że oblegasz Atlantę, a to z kolei jest niczym innym, jak wypowiedzeniem wojny. Pogwałciłeś nasze porozumienie, ojcze. Roland śmieje się delikatnie. – Sprawa jest prosta. Oddaj, co zabrałeś. Sam to zacząłeś, a ja tylko reaguję. – Nie jesteś gotowa, by mi się przeciwstawić. Nie podążaj tą ścieżką. Masz zbyt dużo skrupułów, by ze mną walczyć. Dosyć tego. – Ojcze, kiedy ostatnio kogoś zabiłeś? Nie przy pomocy magii, ale własnoręcznie, z tak bliskiej odległości, że mogłeś spojrzeć przeciwnikowi w oczy? Zabiłam w tym tygodniu kobietę, żeby nie złożyła swych dzieci w ofierze jakiemuś zapomnianemu bożkowi. Uśmierciłam tak wielu ludzi w swoim życiu, że już nie pamiętam wszystkich twarzy. Zlewają się w jedno. Już podążam tą ścieżką, a ty mi ją wskazałeś. Pytanie brzmi: czy ty jesteś na to gotów? Jego twarz posępnieje. Czuje magię wzbierającą w nim jak oślepiająca gwiazda, która rodzi się z pustej ciemności. – Moja dumna córko, moje wrażliwe, dobre dziecko, współczujące wrogowi. Uratowałaś jednego człowieka przed złym losem. A co zrobisz z resztą? Magia emanuje z niego falą. Pusta przestrzeń na lewo od nas migocze. Pojawiają się na niej krzyże, ukazujące się niczym miraż w drgającym, pustynnym powietrzu. Mężczyźni i kobiety, starzy i młodzi, przyczepieni do zdradzieckiego drewna. Borze szumiący… Tu jest chyba ze trzydzieści krzyży. Ich ciała wiszą bezwładnie i zupełnie nieruchomo. Dociera do mnie smród; ten okropny, trujący sztynch gnijącego , ludzkiego ciała. Nie żyją. Wszyscy. Czuję chłód grozy. Roland spogląda na swoją ostatnią żyjącą ofiarę. Twarz Żelaznego Psa wykrzywia grymas. Jego krzyż ustawiony jest naprzeciwko pozostałych. – Kazałeś mu na to patrzeć. Umierali w mękach, jedno po drugim, a Żelazny Pies przyglądał się temu wszystkiemu ze swego posterunku. – Nie masz pojęcia, jakie mam możliwości. Nie masz ze mną szans. Kazałem mu zabić tych ludzi, a było to z mojej strony wyrazem dobroci. Pies nie posłuchał mnie i nie wyprawił ich szybko na tamten świat. Pokazałem mu więc, ile kosztuje bunt. Rozlewający się w moich żyłach chłód zmienia się w żar gniewu. Roland przygląda mi się, żeby sprawdzić, czy dobrze odczytała aluzję. Nie martw się, staruszku. Zrozumiałam przesłanie. – Nie doszłoby do tego, gdyby nie okazał posłuszeństwa. Moja magia wyje i wierzga, domagając się wypuszczenia na zewnątrz. Wkrada się do mego głosu: – Nie. Roland mruży oczy. – Opisujesz to, jakby jakaś niewiadoma zewnętrzna siła torturowała, a potem zamordowała tych ludzi. Jakby to był niepowstrzymany żywioł, a ty w swej dobrotliwości starasz się go zastopować, ale nie udaje ci się z winy poddanych, którzy cię zawiedli. Lecz to twoja decyzje i odpowiedzialność. Ty wydałeś rozkaz, żeby ukrzyżować tych ludzi. Ty. Ty jesteś źródłem tego zła. To wyłącznie twoja wina. To ty jesteś chorym skurwielem, który uznał, że może dokonać masowej zagłady. Roland szarpie się. Jego oczy płoną, a magia strzela wściekłym strumieniem, kłębiąc się wokół niego jak chmura burzowa. Pierniczyć to. Przestaję się wstrzymywać. Moja moc wydostaje się na zewnątrz i mierzy z jego. Mur zamku pod nami drży. Wpatruję się w niego złowrogo. – Nie masz prawa. Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego zawsze musisz iść po władzę po trupach? Dlaczego nikt nie przychodzi do ciebie z prośbą w rodzaju: „Prosimy, potężny Nimr'radzie, prowadź nas”? To dlatego, że twoje rządy przynoszą jedynie ból i cierpienie. Nikt nie chce ciebie u steru. – JAK ŚMIESZ SIĘ TAK DO MNIE ODZYWAĆ! Jego magia rozkłada się i rośnie. Szarpie mnie, wiejący znikąd wiatr. Kamienie pod naszymi stopami grzechocą. Kilka bloków ześlizguje się i stacza za krawędź. Ludzie na dziedzińcu kulą się. – Jesteś uzurpatorem, ojcze. Popełniasz okropności w imię większego dobra, ale to iluzja. Nie robisz nic dobrego, a jedynie to – wskazuję krzyże. – To znak rozpoznawczy naszej rodziny. Nie jesteśmy zwiastunami pokoju, szczęścia, czy postępu. To twoja spuścizna. Jesteś tyranem. Złą istotą, którą ludzie starszą swoje dzieci. Jesteś jedyną osobą na Ziemi, która myśli, że nadajesz się na władcę. – ZAMILCZ! Uderza we mnie fala magii, niemal zwalniając z nóg. O nie. Nie uciszy mnie. Muszę zrzucić ciężar z duszy. Szykowałem się do tego od miesięcy. Moja magia stawia opór. Gdyby miała głos, usłyszelibyśmy teraz jej ryk. – Nie tolerujesz żadnej władzy oprócz tej, którą sam dzierżysz. Drażni cię, że zajęłam Atlantę. Nie możesz odpuścić. Knujesz, manipulujesz, prowokujesz mnie, a kiedy muszę zareagować, łagodzisz wyrzuty sumienia wmawiając sobie, że nie dałam ci wyboru. Gdybym tylko zignorowała, że bezczelnie ignorujesz dane słowo, wszystko było by dobrze. Udajesz, że to moja wina, ale ona leży po twojej stronie. Twoja własna siostra wybrała śmierć, bo nie chciała żyć w świecie, który ty chcesz stworzyć. Roland zamierza mnie spoliczkować, ale przewiduję jego ruch. To wprawdzie czarodziej, ale ja jestem profesjonalną zabójczynią. Ojciec wpatruje się zdumiony w moją dłoń blokującą jego. – Teraz odjeżdżam, ale wrócę po Saimana. Zabrałeś mi go i na pewno go odbiorę. Będziemy wtedy kwita, a ty będziesz mógł się zastanowić, czy coś z tym dalej robić. Odwracam się i schodzę z muru. Nie zostało już nic do dodania. Ludzie pierzchają mi z drogi. Dwoje „fioletowych” żołnierzy z muru zniknęło. Nad zamkiem zbiera się burza; kłębią się granatowe chmury. Mam to w dupie. Derek i Julie czekają na mnie. Stoją nieruchomo pośród ludzkiego chaosu, stworzonego przez ludzi Rolanda, którzy zabezpieczają zamek przed narastającym wiatrem. Julie jest blada jak ściana. Trzyma wodze naszych wierzchowców i próbuje utrzymać je oba w miejscu, choć te niepokoją się burzą. Mina Dereka nie wyraża niczego. Oczy świecą mu żółto-zielonym blaskiem. Jeszcze chwila i zacznie gryźć. Mijam ich, wychodzę przez wrota i kieruję się ku krzyżowi. Młodzi idą za mną. Ojciec obserwuje mnie z muru. Spoglądam na Dereka i wskazuję krzyż. Wilk staje za nim. Wyobrażam sobie na drewnie podobiznę ojca i kopię z całej siły w podstawę słupa. Wkładam w to całą złość i adrenalinę. Drewno pęka. Powtarzam manewr jeszcze kilka razy. Krzyż przewraca się, a Derek g łapie. Wyciągam nóż z osłony i przecinam sznury przytrzymujące nadgarstki i kostki Żelaznego Psa. Derek ściąga go z krzyża i przerzuca przez grzbiet Cuddles. Wskakuję na siodło i odjeżdżam. Dzieciaki podążają moim śladem. Na niebie za nami ciemne chmury przykrywają słońce. KONIEC Rozdziału 02 [No i Kate ma swojego loda na patyku. Znaczy, patyk już złamała :P] |